Overlijden Trude Smitskamp

By 30 januari 2020 Ledennieuws

We zijn erg geschrokken van het bericht dat onze fijne collega Trude Smitskamp op 15 januari 2020 is overleden. Trude, een kopstuk binnen de stotterwereld uit de kop van Nederland. Trude, vertaalster van het Therapieboek Stotteren. Trude, een logopedist-stottertherapeut en docent met een heel groot hart voor haar cliënten en leerlingen. Trude, bovenal een geweldig mens. Een aantal collega’s heeft herinneringen aan haar beschreven. Herinneringen die een beeld geven van Trude en het vele mooie werk dat ze binnen de stotterwereld heeft verricht.   

 

Trude als student

Haar halfhoge laarsje lag plat onder haar stoel. Het was in 1992 tijdens het eerste weekend van de Tweede Fase opleiding Stottertherapie in Rotterdam. Na de kennismakingsbijeenkomsten moesten we van onze schoenen een sociogram maken om aan te geven hoe je je plek ervaarde binnen de groep. Trude keek rustig de kring rond met haar armen over elkaar en haar laars onder de stoel. Trude wachtte totdat de oefening voorbij was en trok daarna haar laars weer aan. Ze had geen behoefte om het verder uit te leggen zei ze op een rustige manier. Ik zat erbij en keek naar haar. Zo leerde ik Trude kennen, eigenzinnig zonder de strijd aan te gaan, lief en tegelijkertijd duidelijk haar grenzen aangevend.  Trude moest vanuit Groningen ver reizen om de colleges te volgen. Toen ze vroeg of er misschien iemand was die naar Groningen wilde komen om met haar daar supervisie te volgen zei ik direct ja. Voor Trude wilde ik wel de andere kant op rijden. Het was een mooie belevenis om samen met Trude in een burgemeesterswoning in Beetsterzwaag stevig supervisie te krijgen en tegelijkertijd volledig in de watten gelegd te worden met heerlijk eten en een rondleiding in het dorp. Weer twee kanten die samen kwamen. Dit kwam steeds terug in het contact met Trude. Tijdens een filosofisch gesprek in het Museumpark in Rotterdam kon Trude opeens fantastisch uitweiden over leuke en spannende mannen. Ik liep erbij en luisterde naar haar.  Eigenzinnige, grappige Trude, vanaf het begin van mijn stotterloopbaan was ze er. En nu is ze niet meer hier.

Lieve Trude, ik ben verdrietig door je overlijden en ben trots dat ik je heb mogen kennen.  Jij had het niet nodig om je plek aan te geven, die had je sowieso al en die zal je altijd houden.

Ilanda

 

Trude als therapeut

Rond het jaar 2002 volgde ik therapie bij Trude. Zij was de eerste therapeut die me kennis liet maken met groepstherapie. Ze heeft al haar overtuigingskracht en tactieken moeten inzetten om me daar te krijgen en o wat ben ik blij dat ze doorgezet heeft. Achteraf gezien was het de eerste stap naar acceptatie. Tien jaar later volgde ik de Opleiding Logopedie in Groningen. Het was voor Trude het laatste jaar dat ze aan de opleiding verbonden was. Ik had geen les van haar en was haar eerder niet tegengekomen. Ze zat in de examencommissie en ik had aan hen (schriftelijk) versoepeling gevraagd voor een articulatietoets. Na twee pogingen werd duidelijk dat ik die niet ging halen doordat ik stotterde. Ik was daar boos over. We hadden elkaar al jaren niet gezien en nu zagen we elkaar op de trap. In het voorbijgaan zei ze: “Jij gaat een goede worden voor het vak”. Het gaf precies die motivatie om weer door te gaan met de opleiding. Ik was begin twintig toen ik Trude leerde kennen. Vandaag geef ik een cliënt van ongeveer dezelfde leeftijd een hand-out mee uit Trudes boek. Een cliënt waarbij ik alle zeilen bij moet zetten om haar een stapje verder in acceptatie te krijgen. Niet veel later die dag hoor ik dat Trude overleden is.

Joeri

 

Trude als therapeut, docent, coach en stagebegeleider

Beste Trude,

Het is diep in mijn herinneringen opgeslagen, de logopedische screening in 2003. Doordrongen van de zenuwen en vol moed stapte ik de ruimte binnen. Wij kenden elkaar toen nog niet, maar vanaf deze dag kwam daar verandering in. Tijdens het onderdeel ‘voorlezen’ waren mijn stotters zo hevig, dat ik bijna zeker wist dat ik de opleiding niet kon gaan volgen.  Maar daar was jij.  Om mij moed in te spreken tijdens een extra gesprek, om mij een kans te geven en om mij in de jaren die hierop volgde intens te begeleiden. Je was mijn stottertherapeut, docent, coach en mijn stagebegeleider in het vierde jaar van de opleiding.

Jij leerde mij te durven falen als cliënt en als stagiaire. Jij leerde mij mijn stotteren als een kracht te zien. Jij leerde mij de confrontatie aan te gaan met mijn stotteren.  Jij leerde mij dat ik na 5 keer expres stotteren, niet moest opgeven, en mij meer op het proces te richten in plaats van het resultaat.  Jij leerde mij tijd te durven nemen voor mijn stille blokkades, op een sociale manier.

Op een geduldige, flexibele, bescheiden en kritische manier was jij een luisterend oor en gaf je mij dat wat ik (zo weet ik nu maar al te goed) nodig had.

En dat zal ik nooit vergeten. Dank je wel voor jouw tijd, aandacht en feedback door de jaren heen. Rust zacht Trude.

Liefs Sukima

 

Trude als docent en collega

Ik ontmoette Trude als docent aan de opleiding logopedie in Groningen. Haar colleges en enthousiasme hebben ervoor gezorgd dat ik binnen het vak logopedie mijn plaats vond, de specialisatie tot stottertherapeut. In mijn tweede jaar mocht ik meelopen bij 1 cliënt, een jongen van 16 jaar, hierdoor kreeg ik een goed beeld van een behandeling in de praktijk. Mijn laatste stage mocht ik ook doen bij Trude in de praktijk en toen ik direct na het behalen van mijn diploma mensen die stotteren ging behandelen heb ik nog een geruime tijd begeleiding van haar gehad. Het was heel fijn dat ze haar kennis en kunde met me wou delen, zodat ik kon blijven groeien als therapeut. Uiteindelijk heb ik de werkzaamheden in de praktijk en aan de opleiding van haar over mogen nemen, daar ben ik erg dankbaar voor. Ik denk nog vaak aan haar adviezen als ik aan het werk ben, gelukkig hebben we het door haar vertaalde werkboek nog. Zo zal ze ook de komende tijd nog logopedist-stottertherapeuten ondersteunen bij de behandeling van stotteren.

Marlies

 

Trude als inspirerend voorbeeld

Soms lijkt alles zo vanzelfsprekend; je dompelt je elke werkdag onder in het onderwerp stotteren, binnen therapie, in boeken, op social media en in cursussen. Maar dan krijg je dat bericht: Trude is overleden.

Trude Smitskamp, met haar lieve ogen, haar zachte lach en enorme enthousiasme om te lezen, te leren, te onderwijzen en anderen te inspireren over stotteren. Trude is de reden dat ik me wilde specialiseren; zij wakkerde het vuurtje bij mij aan en introduceerde mij in de stotterwereld.

Haar colleges over stotteren aan de Hanzehogeschool (2005-2008). Haar aan het werk zien tijdens mijn snuffelstage: “Het lijkt misschien dat ik alleen een beetje zit te kletsen, maar er zit een hele gedachtegang achter, therapeutische benaderingswijzen die je misschien niet meteen zult herkennen, maar nog wel tegen gaat komen als je je erin gaat verdiepen.”. Haar aanmoediging om ook bij een andere stottertherapeut in de keuken te kijken tijdens mijn majorstage. Haar (of eigenlijk het door haar vertaalde) ‘Paarse Therapieboek’ wat ik van voor naar achter en van achter naar voor doornam en wat me houvast gaf tijdens mijn eerste (groeps)therapiesessies. Haar vertrouwen om mij als kersverse logopedist in haar praktijk aan de Jan van Goyenstraat in Groningen te laten starten (2008-2010): “Femke, onthoud dat je altijd meer weet over stotteren dan ouders en wat je niet weet, kan je gaan uitzoeken en navragen”. Haar naast me bij mijn eerste NVST-ALV. Haar eettafel in haar appartement aan de Turfsingel, waar we tussen de donkerblauwe dossiermappen, stapels boeken en artikelen uitgebreid spraken over casuïstieken. Haar kast met natuurstenen kralen waar ze gepassioneerd over kon vertellen en waardoor ik een tastbaar stukje persoonlijk maatwerk van haar heb in de vorm van een kettinkje en oorbellen. Haar wil om te kijken naar mogelijkheden om de destijds nieuwe ECSF-opleiding te integreren binnen de NVST-opleiding, waarvoor ze het opleidingsplan had geschreven. Haar verhalen over vakanties en over welk stotterboek ze daarbij had gelezen, want lezen over stotteren was voor haar ontspanning.

Soms lijkt alles zo vanzelfsprekend en de jaren vliegen voorbij. Hoewel Trude al geruime tijd met pensioen was en niet meer zo zichtbaar was in de stotterwereld, is haar invloed nog dagelijks aanwezig bij velen van ons. Mooi om even bij stil te staan. Ik wens iedereen die Trude mist veel sterkte.

Femke de Smit

 

De vele herinneringen aan Trude zijn dierbaar en nemen we voor altijd met ons mee.

Join the discussion One Comment

  • Monique Hakkenes schreef:

    Lieve collega’s,
    Wat hebben jullie hierboven met persoonlijke herinneringen een mooi eerbetoon aan Trude geschreven.
    Sterkte voor iedereen die Trude mist en dank jullie voor het delen.

Leave a Reply